Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Ύποπτη, της Άννα Πέρες Κανιαμάρες

(μετάφραση: Nathalie)

Κινώ υποψίες στο γραφείο 
γιατί δουλεύω με το κεφάλι σε άλλο μέρος
κινώ υποψίες ανάμεσα στους φίλους μου
γιατί εξαφανίζομαι και σιωπώ για μέρες
κινώ υποψίες στην κόρη μου 
γιατί αντί για αδέρφια ή σκύλους
φέρνω στο σπίτι μόνο βιβλία 

υποψίες σε μένα την ίδια γιατί η ανεξαρτησία μου 
διαρρήγνυται όταν η θλίψη δίνει ένα χτύπημα πραξικοπηματικό

γι' αυτό πασχίζω όταν γράφω: 
εδώ δε θέλω να μου ευχηθούν άλλη

Alfabeto de cicatrices, Baile del Sol, 2010 

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

ΓΚΟΝΣΑΛΕΣ ΠΡΑΔΑ- ΣΟΥΡΚΙΓΙΟ 810. ΤΗΛΕΦΩΝΟ 284225 ΙΣΑΜΠΕΛ ΤΕΓΙΟ ΒΑΡΓΑΣ, του Χουάν Ραμίρες Ρουίς

(μετάφρ.: nathalie)



Πάω στο σπίτι Γκονσάλες Πράδα- Σουρκίγιο 810
και σε βρίσκω ή μου λένε για σένα Ισαμπέλ.
Καλώ στο 284225 τηλέφωνο της γειτόνισσας
γιατί εσύ δεν έχεις, πράγμα που δεν είναι σπάνιο στο Περού,
και μου μιλάς εσύ ή μου μιλάν για σένα Ισαμπέλ.
Μα δε θέλω να μου λένε για σένα
Δε θέλω να μου μιλάτε για σένα
θέλω να σε βρω, να σου μιλήσω, να περπατήσω μαζί σου,
μαζί να νοικιάσουμε ένα αμάξι.
να σε φέρω εδώ στο Σαν Ντιέγο
και στο δωμάτιό μου ενώ καπνίζω
να σε βοηθήσω να γδυθείς
κι έπειτα ν' αγαπηθούμε με τρυφερότητα
σαν δυο γλυκά
και τρυφερά
ανθρώπινα πλάσματα.

Πηγή

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Δυτικά του κορμιού μου, του Πάβελ Ουγάρτε Σέσπεδες

(μετάφρ.: Nathalie)



Μια Κυριακή
υπέροχα χρυσαφένια
περνά μακρά
πάνω στις έκπληκτες
ματιές
εκατομμυρίων πρωτευόντων
που περιβάλλουν τις πόλεις
όπου ζουν
κι έχουν συντριπτικά
όνειρα από το παρελθόν`
η μνήμη τους είναι κενή
υπακούοντας μοναχικά
στο χειροκρότημα του τσίρκου
και τα γράμματα των ανατρεπτικών
ποιητών
νηφάλια ανήσυχων
στη φυγή της νύχτας.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Φευγαλέο τραμ, του Φράνκο Οσόριο Παρέδες

(μετάφραση: Nathalie)


Από το πιο μακρινό
επιστρέφεις με κινούμενη άμμο στα χείλη
κάτω από την επιφάνεια του σουπερνόβα 
αμέτρητου χιονιού στις ματιές μας
που περνούν υφέρπουσες κι ανυπόμονες σαν κόμπρα
στην αποβάθρα όπου σηκώνουμε τα φρύδια και τα χαμόγελα
στο λαμπερό αστέρι για να αντιμετωπίσουμε το μούγκρισμα από τις ράγες
ενώ αναρωτιόμαστε, πόσες αυλακώσεις χρειάζονται για να συναρμολογηθεί
ο λογάριθμος του κορμιού δίχως να μαραζώσει
το διάπυρο σάλιο ενώ διασχίζει το άκαμπτο δόγμα
σαν ένα μαχαίρι που μοιράζει το μήλο του παραδείσου
και γδυνόμαστε με την τρυφερότητα αυτού που κάνει οριγκάμι;
Πώς να το ξέρουμε αν τώρα μας διακόπτει το τελευταίο βαγόνι
αυτό των τρεις το πρωί που έρχεται σαν μια λεπίδα
ζαρώνει την πολυπλοκότητα της ισορροπίας όπου το χαμόγελό σου με φτάνει
εκκολαπτόμενο σαν μαύρη πεταλούδα στην έρημο
ανάμεσα στις σκάλες και το μεταλλικό θόρυβο
που αφήνει μιαν άλω από κενό στον καβάλο

κι αυτό το ποίημα υπόκειται στα πόδια του τραμ

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Γυρεύοντας μπελάδες, του Ρόκε Δάλτον

(μετάφρ.: nathalie)



Τη νύχτα της πρώτης μου συνεδρίασης πυρήνα έβρεχε
ο τρόπος μου να επιπλήττω χειροκροτήθηκε πολύ από τέσσερα
ή πέντε πρόσωπα του τομέα του Γκόγια
όλος ο κόσμος εκεί έμοιαζε να έχει ελαφρώς βαρεθεί
μάλλον από την καταδίωξη έως και από το βασανιστήριο που καθημερινά ονειρευόταν

Ιδρυτές συνομοσπονδιών και απεργιών επεδείκνυαν
μια κάποια βραχνάδα και μου είπαν πως έπρεπε
να επιλέξω ένα ψευδώνυμο
πως μου λάχαινε να πληρώνω πέντε πέσος το μήνα
πως συμφωνήσαμε για όλες τις πέμπτες
και πώς πήγαιναν οι σπουδές μου
και πως για σήμερα θα διαβάζαμε μια μπροσούρα του Λένιν

Όταν βγήκαμε δεν έβρεχε πια
η μητέρα μου με μάλωσε γιατί έφτασα αργά στο σπίτι.

Πηγή

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο αντιφασιστών συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας



Βαλένθια, 4 Ιουλίου 1937.

Σαν σήμερα, πριν 80 χρόνια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Κυβέρνησης Χουάν Νεγκρίν εγκαινίασε το Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημαρχείου της Βαλένθια.

Σαυτό το Συνέδριο, που είχε επίσης συνεδρίες στη Μαδρίτη (ημέρες 5,6,7 και 8), τη Βαρκελώνη (μέρα 11η) κι έκλεισε στο Παρίσι (ημέρες 16η και 17η του Ιουλίου του 1937), παρενέβησαν περισσότεροι από μια εκατοστή αντιφασίστες συγγραφείς από όλο τον κόσμο όπως οι Ζουλιέν Μπεντά, Τριστάν Τζαρά, Αλεξέι Τολστόι, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Οκτάβιο Πας, Αλέχο Κάρπεντιερ, Πάμπλο Νερούδα, Ραφαέλ Αλμπέρτι, Μαρία Τερέσα Λεόν, Αντόνιο Ματσάδο, Ραμόν Σέντερ, Μιγέλ Ερνάντεθ ή ο Ραμόν Γκάγια, ανάμεσα σε πολλούς.

Ανάμεσα σε άλλους, οι Vallejo, Guillén, Neruda, φωτογραφία από το βιβλίο  "Imagen de César Vallejo. Iconografía completa (1892-1938)"

Οι συγγραφείς 28 εθνών, που συναντήθηκαν για το 2ο Διεθνές Συνέδριο, που έλαβε χώρα στη Βαλένθια, τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη κι ολοκλήρωσε τις εργασίες του στο Παρίσι, διακηρύσσουν:

Πρώτον: Πως η κουλτούρα που έχουν δεσμευθεί να υπερασπίζονται, έχει ως κύριο εχθρό το φασισμό.

Δεύτερον: Πως διατίθενται να παλέψουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν ενάντια στο φασισμό, είτε όταν δείχνει το καταστροφικό του πρόσωπο, είτε όταν υιοθετεί, προκειμένου να φτάσει στους σκοπούς του, αποκλίνουσες μορφές` με δυο λόγια, δηλώνουν πως διατίθενται να παλέψουν ενάντια στους υποκινητές του πολέμου.

Τρίτον: Πως στον αποτελεσματικό πόλεμο που έχει ανοίξει ο φασισμός ενάντια στην κουλτούρα, τη δημοκρατία, την ειρήνη και γενικά, την ευτυχία και την ευδαιμονία της Ανθρωπότητας, καμιά ουδετερότητα δεν είναι δυνατή, ούτε μπορεί κανείς να τη σκεφτεί, όπως έχουν διαπιστώσει μέσω σκληρής δοκιμασίας οι συγγραφείς πολυάριθμων χωρών, όπου όλη η σκέψη έχει περιοριστεί στις τρομερές συνθήκες της παρανομίας.

Για τους αναφερθέντες λόγους κάνουν αυτήν την επίσημη έκκληση στους συγγραφείς όλου του κόσμου, σε όλους αυτούς που πιστεύουν βαθιά και ειλικρινά στο ανθρώπινο όραμα, στην αποτελεσματικότητα της γραπτής έκφρασης, και τους καλούν να καθορίσουν δίχως καθυστέρηση τη θέση τους μπρος στην απειλή που κρέμεται πάνω από τον πολιτισμό και την ανθρωπότητα....

Ο Μιγέλ Ερνάντεθ ενώ βγαίνει από το Δημαρχείο της Βαλένθια, μετά τα εγκαίνια του Δεύτερου Διεθνούς Συνεδρίου Συγγραφέων για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας. Ο στρατός στην είσοδο του Δημαρχείου. Φωτογραφία του Guillermo Zúñiga.



Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Η απόλαυση της περιπλάνησης, του Ρομπέρτο Αρλτ

(Μετάφρ.: Nathalie)

Αρχίζω δηλώνοντας πως νομίζω, ότι για να περιπλανηθεί κανείς, απαιτούνται εξαιρετικές συνθήκες ονειροπόλου. Το είπε ήδη ο λαμπρός Μασεδόνιο Φερνάντες: "Δεν είναι από αγρύπνια όλα τα μάτια ανοιχτά".
Το λέω αυτό, γιατί υπάρχουν περιπλανώμενοι και περιπλανώμενοι. Να συνεννοηθούμε. Ανάμεσα στον "τριγυρίστρα" με τις ξεχαρβαλωμένες μπότες, τα μπιχλιάρικα μαλλιά και ουσία με περισσότερο λίπος και από όχημα σφαγείου, και τον καλοντυμένο περιπλανώμενο, τον ονειροπόλο και τον σκεπτικιστή, υπάρχει περισσότερη απόσταση απ' ότι ανάμεσα στη Σελήνη και τη Γη. Εκτός και αν αυτός ο περιπλανώμενος ονομάζεται Μαξίμ Γκόρκι ή Τζακ Λόντον ή  Ρισπέν.
Πάνω απ' όλα, προκειμένου να περιφέρεται κανείς, πρέπει να είναι απαλλαγμένος εξολοκλήρου από προκαταλήψεις κι έπειτα να είναι μια στάλα σκεπτικιστής, σκεπτικιστής όπως τούτα τα σκυλιά που έχουν το βλέμμα πείνας και που, όταν τα καλούν, κουνούν την ουρά, αλλά αντί να πλησιάζουν, απομακρύνονται, βάζοντας ανάμεσα στο κορμί τους και στην ανθρωπότητα μια αξιοσέβαστη απόσταση.
Είναι προφανές πως η πόλη μας δεν είναι από τις καταλληλότερες για το συναισθηματικό χασομέρι, αλλά τι να κάνουμε!
Για έναν τυφλό, απ' αυτούς τους τρελούς που έχουν άσκοπα τ' αυτιά και τα μάτια τους ορθάνοιχτα, δεν υπάρχει τίποτα για να δει κανείς στο Μπουένος Άιρες, αλλά, αντιθέτως, πόσο μεγάλοι, πόσο γεμάτοι νεωτερισμούς είναι οι δρόμοι της πόλης για έναν ειρωνικό και λίγο ξύπνιο ονειροπόλο! Πόσα κρυμμένα δράματα στις δυσοίωνες πολυκατοικίες! Πόσες σκληρές ιστορίες στις όψεις ορισμένων γυναικών που περνούν! Πόση κατεργαριά σ' άλλα πρόσωπα! Γιατί υπάρχουν όψεις που είναι σαν το χάρτη της ανθρώπινης κόλασης. Μάτια που μοιάζουν πηγάδια. Ματιές που σε κάνουν να σκεφτείς τις βροχές της βιβλικής φωτιάς. Ανόητοι που είναι ποίημα ηλιθιότητας. Ρεμάλια που θα άξιζαν ένα άγαλμα για λαμόγια. Ληστές που διαλογίζονται τη στρεψοδικία τους πίσω από το θολό γυαλί, πάντα θολό, γαλακτοκομείου. Το ζωντόβολο δεν βλέπει τίποτα κι ο αλήτης αγαλλιάζει. 
Ο προφήτης, μπρος σε τούτο το θέαμα, αγανακτά. Ο κοινωνιολόγος κατασκευάζει δυσκολοχώνευτες θεωρίες. Να συνεννοηθούμε. Αγαλλιάζει μπρος στην ποικιλία από ανθρώπινους τύπους. Πάνω σε κάθε έναν τους, μπορεί να κατασκευαστεί ένας κόσμος. Αυτοί που φέρουν γραπτά στο μέτωπο αυτό που σκέφτονται, όπως και εκείνοι που είναι πιο κλειστοί και από κυβόλιθους, επιδεικνύουν το μικρό τους μυστικό... το μυστικό που τους κινεί σαν μαριονέτες διαμέσου της ζωής .
Μερικές φορές, το αναπάντεχο είναι ένας άντρας που σκέφτεται να σκοτωθεί και που προσφέρει, όσο πιο ευγενικά μπορεί, την αυτοκτονία του, ως ένα αξιοθαύμαστο θέαμα και στο οποίο, η τιμή της εισόδου είναι ο τρόμος και ο συμβιβασμός στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Άλλες φορές το αναπάντεχο είναι μια κυρία να δίνει χαστούκια με τη γειτόνισσά της, ενώ μια χορωδία από παλιόπαιδα καίγεται απ' τις φούστες των Ερινυών κι ο τσαγκάρης στη μέση του τετραγώνου σπρώχνει το κεφάλι του στην πόρτα του χαμόσπιτού του για να μη χάσει την πινακίδα του.
Οι έκτακτες συναντήσεις του δρόμου. Τα πράγματα που βλέπονται. Οι λέξεις που ακούγονται. Οι τραγωδίες που γίνονται γνωστές. Και ξαφνικά, ο δρόμος, ο λείος δρόμος, που έμοιαζε προορισμένος να είναι μια αρτηρία κίνησης με πεζοδρόμια για τους άντρες και πλακόστρωτο για τα ζώα και τα οχήματα, μετατρέπεται σε μια βιτρίνα, ή καλύτερα, σ' ένα γκροτέσκο και φρικιαστικό σκηνικό, όπως στα χαρτόνια του Γκόγια, οι δαιμονισμένοι, οι κρεμασμένοι, οι μαγεμένοι, οι τρελαμένοι, χορεύουν την κολασμένη τους σαραμπάντα.
Γιατί, στην πραγματικότητα, τι ήταν ο Γκόγια αν όχι ένας ζωγράφος των δρόμων της Ισπανίας; Ο Γκόγια, ως ζωγράφος τριών κοιλιόδουλων αριστοκρατών, δεν ενδιαφέρει. Αλλά ο Γκόγια, ως εμψυχωτής του καθάρματος του Μονκλόα, των μαγισσών του όρους Ντιβιέσο, των τερατωδών αργόσχολων, είναι μια ιδιοφυΐα. Και μια ιδιοφυΐα που τρομάζει. 
Κι όλα αυτά τα είδε αλητεύοντας στους δρόμους. 
Η πόλη εξαφανίζεται. Μοιάζει ψέμα, μα η πόλη εξαφανίζεται για να μετατραπεί σ' ένα καταχθόνιο εμπορικό κέντρο. Τα μαγαζιά, οι φωτεινές πινακίδες, τα εξοχικά σπίτια, όλη αυτή η ωραία και δωροδότρια στις αισθήσεις εμφάνιση σβήνει, προκειμένου ν' αφεθούν να επιπλέουν στον ξινισμένο αέρα οι νευρώσεις του παγκόσμιου πόνου. Και ο πόθος για ταξίδι τρέπεται σε φυγή από τον θεατή. Ακόμη περισσότερο: έχω φτάσει στο συμπέρασμα του ότι εκείνος που δεν βρίσκει όλο το σύμπαν κλεισμένο στους δρόμους της πόλης του, δε θα βρει έναν αυθεντικό δρόμο σε καμιά από τις πόλεις του κόσμου. Και δεν θα τους βρει, γιατί ο τυφλός στο Μπουένος Άιρες είναι τυφλός στη Μαδρίτη ή την Καλκούτα...
Θυμάμαι τέλεια πως τα σχολικά εγχειρίδια απεικονίζουν τους κυρίους και τους νεαρούς κυρίους  που περιφέρονται άσκοπα ως μελλοντικούς ακαμάτες, αλλά εγώ έχω μάθει πως το πιο χρήσιμο σχολείο για την κατανόηση, είναι το σχολείο του δρόμου, ξινό σχολείο, που αφήνει στον ουρανίσκο μια γλικόπικρη ευχαρίστηση και που διδάσκει όλα εκείνα που τα βιβλία δε λένε ποτέ. Γιατί, δυστυχώς, τα βιβλία τα γράφουν οι ποιητές ή οι χαζοί.
Μολοταύτα, θα περάσει ακόμα πολύς καιρός, πριν ο κόσμος αντιληφθεί τη χρησιμότητα του να κάνει καμιά βουτιά στα πλήθη ή του να χασομερά. Αλλά τη μέρα που θα το μάθουν θα είναι σοφότεροι, και πιο τέλειοι και, πάνω απ' όλα, πιο επιεικείς. Ναι, επιεικείς. Γιατί έχω σκεφτεί, πάνω από μια φορά, πως η εκπληκτική επιείκεια που έχει κάνει αιώνιο τον Ιησού, προερχόταν από τη συνεχή του ζωή στο δρόμο. Και από την κοινωνία του με τους καλούς και τους κακούς ανθρώπους, και με τις έντιμες γυναίκες κι επίσης μ' αυτές που δεν ήταν έντιμες.


Πηγή